Algemeen  Nieuwsnetwerk Suriname (ANS)

week 14-2006

Ex-onderwijs inspecteur pater H. C. J van Nimwegen eervol begraven

NIJMEGEN. Pater van Nimwegen overleed op de leeftijd van 86 jaar op 10 maart 2006.Na een plechtige kerkdienst, in de aanwezigheid van familie,confrères, vrienden, kennissen en een aantal prominenten uit Suriname waaronder de heer Th. Bean, E. Dap, Ing. W. Bilkerdijk (lid van de Seniorenraad Nijmegen), pater Benito Kross en de geremigreerde theoloog Dr. Joop Vernooy (Universiteit Nijmegen), werd het stoffelijk overschot van de in leven gerespecteerde onderwijsdeskundige pater redemptorist H.C.J. van Nimwegen naar zijn laatste rustplaats gedragen. Namens de Surinaamse gemeenschap overhandigde de heer Th. Bean symbolisch de Surinaamse vlag aan de zus van de overledene. Enkele tientallen personen die de begrafenisplechtigheid bijwoonden waren getuige van een eervolle ceremonie voor een harde werker. Pater Herman Caelestinus Josephus van Nimwegen is op 17 maart 2006 te Nijmegen begraven. Hij was geboren op 14 november 1919 te Helmond, ging naar het klooster en werd 1943 priester gewijd. Hij ging in Leuven en Amsterdam Recht studeren en in 1952 vertrok hij naar Suriname. In 1953 werd hij Inspecteur van het RK Bijzonder Onderwijs en bleef die baan houden tot 1974. Toen werd hij vicaris-generaal van het Bisdom Paramaribo. Hij werd Ridder in de orde van Oranje-Nassau en officier van de Ereorde van de Palm. In 1998 keerde hij naar Nederland terug en ging in Nijmegen wonen. Zijn gezondheid nam af en  hij stierf in het verpleeghuis Huize Bergweide te Heerlen. Hij werd begraven op het  kloosterkerkhof NEBO naast de kerk, te Nijmegen.

Verrassingsfeest  voor 70-jarige politicus activist Marcel Kross

NIJMEGEN. Vrienden, familie en kennissen organiseerden op 18 maart, uit waardering voor de pionier van de politieke actie, de ex- leraar Nederlands, en nog steeds felle linkse debater Marcel Kross, een vergassingsfeest ter gelegenheid van zijn 70^ste verjaardag. De jubilaris, Nederlander van Surinaamse komaf, was begin zeventiger jaren van de vorige eeuw een voor de linkse Nederlandse studentenbeweging toonaangevend activist voor vernieuwing en democratisering. Marcel Kross werd in 1969 door de politie gearresteerd op verdenking van  Majesteitschennis, doch spoedig weer vrijgelaten. In 1965 vertegenwoordigde Marcel Kross de Surinaamse studenten, als lid van de IUS, op een jongerencongres in Havanna,Cuba. Kort daarna werd de Surinaamse socialistische  studentenbeweging in Nederland opgesplitst in een China stroming (R.Lie Paw Sam, R.Braam, I.Elstak) en een Moskou/Cuba  stroming (M. Kross, A. Ten Berge). Ook na 1968, de invasie in Tsjecho-Slowakije door de Sovjet Unie, bleef Marcel Kross de Moskou - Cuba lijn trouw. Tot op heden behoort  de vloeiend Spaans sprekende Marcel Kross, cum laude student van weleer, tot de best  politiek geschoolde  en eloquente Nederlanders van Surinaamse afkomst. Op de dansvloer oogstte hij bijval voor zijn cultuurzuivere Salsa danspassen. Uit de  verassende publieke viering van zijn verjaardag – hij wist niets van het initiatief - in cultureel centrum Amane in de Nijmeegse binnenstad, bleken de waardering  en bekendheid die deze pionier geniet in de Surinaamse gemeenschap springlevend  Zijn zoon, de RK priester Esteban Kross uit Paramaribo, en o.a.  de bekende familie Mercuur waren geziene gasten op de aangename  reünie.

 Surinamers ten onrechte in asielzoekergevangenissen

ZEIST. Steeds meer Surinamers komen zonder pardon in de noodgevangenissen terecht tussen asielzoekers, criminelen en bolletjesslikkers. Zij worden daar onderworpen aan een streng regime, zonder duidelijk zicht op hun vrijlating of uitzetting. Surinamers, ex-leden van het Nederlands Koninkrijk, afkomstig uit een met Nederland bevriende natie, horen niet thuis tussen de asielzoekers. De Surinaamse regering, en de Nederlandse de bewindsvrouw Rita Verdonk verantwoordelijk voor het vreemdelingenbeleid, blijken geen raad te weten met de statenloze Surinaamse Nederlanders. Zij vallen onder de Toescheidingsovereenkomst, een soort noodwetgeving, die nooit is aangepast  en in strijd is  met het Volkenrecht.

Over de veiligheid en humanitaire omstandigheden in deze “noodgevangenissen” is weinig bekend. Er zijn gevangenen die in afwachting van beslissingen van hogere hand, meer dan 15 maanden in “voorlopige” hechtenis  zitten. Vorig jaar kwam per toeval aan het licht dat er zich ook Surinamers tussen de asielzoekers bevinden. Bij de Schipholbrand  op 26/27 oktober 2005, maakten 2 Surinamers deel uit  van de 11  levend verbrande gevangenen. Zij waren in het kader van gezinshereniging op familiebezoek. Zelfs het afvoeren van een van de lijken naar Suriname ondervond pijnlijke vertraging, omdat de “papierwinkel” niet in orde bleek. De Verdragen tussen Suriname en Nederland werken niet goed. In het detentiecentrum Zeist wordt er vrijwel  dagelijks op leven en dood gevochten tussen de asielzoekers onderling. Sommigen zijn  potentiële suïcide patiënten en niemand schijnt zich over hun lot te bekommeren. De pers wordt niet toegelaten, de leiding van de gevangenissen verstrekt geen informatie over hun cliënten, en de advocatuur hult zich in stilzwijgen. De statenloze uit Suriname afkomstige  Armand Hovenburg, die in verschillende gemeenten als Nederlander ingeschreven stond en niet uitgewezen kan worden, is in feite administratief tot levenslang veroordeeld. Hij bevestigt vanuit de gevangenis, dat er in Zeist minstens vijf Surinamers zijn opgesloten tussen de asielzoekers. Hovenburg jammert:“Nederland is niet lief voor Surinamers. Men heeft mijn Nederlands paspoort afgenomen. Elke dag word ik gevraagd een laissez passer te tekenen om mij het land uit te kunnen zetten. Maar ik teken niets. Ik wil mijn Nederlands paspoort terug.   Surinamers tussen de asielzoekers smijten, illustreert de tweederangs status van de ex-rijksgenoten; de bejegening op Schiphol is navenant. Dit is het gezicht van de bijzondere relatie tussen Nederland en Suriname. De Surinaamse regering doet niets. Wie haalt hen en mij hieruit?”  Hovenburg’s  advocaat Nijenhuis uit Velp wil de pers niet te woord  staan. 

 Masusa (Sinds 1980) – Boekennieuws – Titelspeurwerk

Masusa is de eerste migrantenuitgeverij in Nederland. 024-3249301; Suriname; 8683737.

 Frank Martinus Arion, De deserteurs, Amsterdam, 2006.

De historische roman van Frank Martinus Arion, zijn zesde boek, die uitkwam tijdens de boekenweek in de maand maart, leest als een strak pakket  rationele historische beschrijvingen. Bijzondere aaneenrijging van  spiegelingen over de sfeer rond de  afschaffing van de slavernij in de negentiende eeuw tarten het inbeeldingsvermogen van de lezer. Nieuw  zijn  de diepgang van de filosofische gesprekken tussen de personages die wisselend slachtoffer en getuigen zijn. Het tegelijk bedienen van de wetenschap en literaire hartstocht gaat ten koste van de romanticus Arion. Toch wordt er een interessant verhaal verteld over een boeiende werkelijkheid. Vriendschappen tussen verschillende mannen in een Amerikaanse geschiedenis van slavernij en ontworsteling aan die slavernij, de rol van de Quakers, voorstanders van de afschaffing van de slavernij,daarbij worden bloemrijk verwoord. Dat geldt ook voor de interessante vergelijkingen van morele waarden op het gebied van relaties met vrouwen tussen het Christendom, het Jodendom, de Islam - en de Chinese cultuur.Arions rationele boeken lijden wellicht aan het succes van “Dubbelspel”, zijn debuutroman, waarin zijn talent schittert. In de deserteurs blijft de lezer echter zoeken naar de spanning, de verassende onthullingen, en de zoetvloeiende woord - kneedkunst van de  erudiete Arion, maar blijft in zijn vakmanschap steken. Een prachtig uitgevoerd geschiedenisboek voor wie van het onderwerp houdt.