Algemeen  Nieuwsnetwerk Suriname (ANS)

week 15-2006

Afwijzing vergunning: “Apen zijn geen huisdieren” volgens het ministerie van Landbouw, maar Surinamers vinden van wel.

ALMERE. “Apen zijn huisdieren in de Surinaamse traditie en niet schaars”, zegt de gebelgde Surinaamse Nederlander Leo van Sprang stellig. De Cites Commissie van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit te Dordrecht, weigerde hem onlangs een vervolgvergunning voor het houden van een gekuifde kapucijn aap (Cebus Apella).

Apen importeren en kweken niet schadelijk voor het milieu volgens EU-norm

De Europese Wetenschappelijke studiegroep heeft bepaald dat invoer van de Surinaamse gekuifde kapucijneraap geen schade toebrengt aan het soort in het wild, en heeft de wet- regelgeving vastgelegd in een basisverordening. De Nederlandse Cites Commissie echter, behoudt zich het recht voor om specifiek voor Nederland eigen regels te maken. Zij legt de nadruk op het apenwelzijn en welbevinden, op grond van de Flora en Fauna wet. Apen zijn  geen huisdieren en moeilijk solitair te houden. Ontheffing wordt derhalve niet aan particulieren verleend doch slechts aan gekwalificeerde instellingen, wier deskundigheid en huisvesting worden getoetst. Die vereiste  zorg en deskundigheid kan een individuele burger niet opbrengen, volgens de commissie. “apen zijn sociaal levende dieren die alleen in een groep hun normale gedragsrepertoire kunnen ontwikkelen en uitoefenen”, zo argumenteert zij de afwijzing van een vervolgvergunning, in een schrijven aan de heer van Sprang.

Leo van Sprang een ervaren apenhouder

Negentien jaar geleden werd een door de heer van Sprang uit Afrika geïmporteerde Talapoin aap of dwergmeerkat, in beslag genomen door Stichting Aap. Door bemiddeling van H.M. Koningin Beatrix, die ook een  Surinaamse aap cadeau gekregen had van ex-gouverneur Ferrier, kreeg de heer van Sprang zijn in beslag genomen aapje terug. Na 18 jaar liefdevol te zijn gekoesterd door de ervaren apenhouder, overleed het aapje. Het beest had enorme trauma’s opgelopen dankzij de ondeskundigheid van stichting “Aap”,die het beest tussen allerlei andere apen in een asiel huisvestte. Mishandeld en gehavend kreeg Leo van Sprang zijn aap terug. De schok die het beestje tijdens de in beslagname te verwerken heeft gehad is het nooit te boven gekomen.In Nederland koketteert men met boekenkennis, maar heeft men onvoldoende ervaring met  het in de praktijk houden van apen. Daarom heeft hij besloten  te protesteren en voor lange periodes naar Suriname te remigreren.

“ Wel, ik ga terug naar  onze apen, waar het beter toeven is dan  bij de kikkers van dit koude kikkerland. Laat de Cites Commissie maar op hun kikkers passen. Allen, die moe van regeltjes en wetten,  dit land verlaten geef ik groot gelijk. Ik vertrek ook”. (Persbureau ANS)

 Rel over seks door tienermeisjes in Amsterdam Zuidoost

AMSTERDAM.Een uitgelekt  inventarisatieonderzoek uitgevoerd onder auspiciën van de Amsterdamse GGD, leek de geruchten te bevestigen dat Surinaamse meisjes voor een habbekrats, een mobieltje of een beltegoed, seks zouden bedrijven met passanten in Amsterdam Zuidoost. Op de lokale radio Mart, uitte Julian With – psycholoog - in discussie met een onderzoeker van de GGD, ongezouten kritiek op de wetenschappelijkheid van het onderzoek en de vooroordeel bestendigende generalisaties. Ook werd er kritiek geuit op de rol die gespeeld is door Surinamers bij de uitvoering van het onderzoek. Er werd gesuggereerd dat de  onkostenvergoedingen aan betrokken medewerkers, de richting van het onderzoeksresultaat hadden beïnvloed.

Het beoogde GGD onderzoek naar het gedrag van Surinaamse tienermeisjes, oogstte ook  in kringen van het Amsterdamse gemeentebestuur.negatieve kritiek. Aangevoerd door drs. Julian With, liepen de gemoederen in de publieke opinie hoog op door deze hype. Een groep bleek blij met het overheidsingrijpen op zich, omdat er reeds lang klachten zijn over seksueel wangedrag van tienermeisjes met oudere mannen. Beleid dient gebaseerd te zijn op harde feiten, dus was het onderzoek welkom. Een ander deel van het publiek echter hekelde de negatieve publiciteit. Men was van mening dat er geen  deugdelijke onderbouwing was voor de “verdachtmaking”van Surinaamse tienermeisjes en dat  het uitlekken van het GGD onderzoek naar de pers, tot stereotyperende negatieve generalisaties had geleid. Volgens politieke critici zou de verkiezingsstrijd een vermeende rivaliteit in beeld hebben gebracht binnen de Partij van de Arbeid, tussen Hanna Belliot en Elvira Sweet. Allerlei speculaties deden de ronde. De voormalige stadsdeelvoorzitter Hanna Belliot, zou de prostituees en junks uit de binnenstad  hebben verdreven naar Amsterdam Zuidoost, het gebied dat valt onder de huidige stadsdeelvoorzitter Elvira Sweet. De  “Tiener-rel” verduidelijkte in ieder geval de verwarring in de geledingen van de Surinaamse Nederlanders in Amsterdam. De verkiezingen verliepen anders dan men gedacht had. Het merendeel van de allochtonen stemde op de Partij van de arbeid. Elvira Sweet (Pv/dA) bleek razend populair in Amsterdam Zuidoost. Het opkomstpercentage onder de Nederlanders van Surinaamse afkomst in Amsterdam lag weliswaar onder het landelijk gemiddelde. De zorgen om het seksueel gedrag van de tienermeisjes van Surinaamse afkomst  zijn allerminst voorbij. Een protestactie van verontruste moeders werd afgeblazen. Men vraagt zich af tot welk effectief beleid alle commotie die er rondom het GGD onderzoek ontstaan is, zal leiden. Het gedrag van de tienermeisjes wordt veroorzaakt door de heersende jeugdproblematiek in de grote steden en is deels ook bepaald door de gedragscodes van nieuw aangekomen ingezetenen, die afkomstig zijn uit de armere sociale lagen in Suriname.  

PAASBOODSCHAP :  “PASEN: LEVEN VOOR LEVEN”

Pasen heeft in principe te maken met overgang, transformatie. Weg uit het slavenhuis Egypte naar de vrijheid; van de nacht naar de dag; van de onderdrukking naar vrijheid. Vandaar dat Pasen ook een sociaal-politieke dimensie heeft. Vandaar dat alles rond Jezus, geconcentreerd in de Pina Wiki, wijst en verwijst naar overgang, transformatie van dood naar leven, van geven voor geven, van leven voor geven.

Jezus zelf is niet begraven met bazuinkoor. Er is ook geen singi neti gehouden en de mensen drogen geen rouwkleding voor hem. Niettemin is zijn verhaal verder verteld en doorgegeven, eeuwen lang tot in 2006.

        Dat verhaal heeft alles te maken met wegtrekken, met het opgeven van het oude, met de stappen naar nieuw leven, naar een nieuwe toekomst.

Dat is eerder gezegd dan gedaan. Maar het is wel zaak het paasgebeuren niet alleen maar plaats te geven in hoofden en harten. Ook moet het opstandings - of overgangsverhaal handen en voeten krijgen in de politiek, de economie, het sociale leven en de cultuur, en uiteraard in de religie, waar het steeds moet gaan over levensvragen, geloofsvragen, vragen over onze opstelling of houding tegenover de Eeuwige, de Levende.

Het is zo gek nog niet dat het Verhaal ieder jaar terugkomt. We kunnen het gewoonweg niet vergeten. Het is ook goed dat mensen zich speciaal ermee bezig houden in de veertigdagentijd, de tijd van meditatie en bezinning, een tijd van teruggetrokkenheid en vasten, maar ook een tijd van goede werken. Geheel in de lijn van de overgang naar een ander, nieuw en beter leven, hier en nu.

      Het is een uitstekende gewoonte, een rite, bij de Evangelische broeder Gemeente Suriname, dat de gelovigen vroeg in de paasmorgen naar het kerkhof trekken en dat de voorganger dan roept; Hij is Verrezen. Hij leeft. De voorganger zegt het tot ieder persoonlijk, tot de hele wereld, in de open ruimte. Dat is op z’n paasbest.

     In de katholieke traditie is het paasgebeuren verspreid over drie dagen. De viering van het leven delen (avondmaal), de herdenking van de dood (Was you there when they..) en de wake bij het leven (paaswake) wanneer de nieuwe leden opgenomen worden in de gemeenschap. Deze heilige drie dagen behelzen de stichting van de kerk: op die manier is het fundament ervoor gelegd. Maar ook geldt: Pasen en Pinksteren vallen op één dag. Het betreft de samenbundeling van christelijk geloof, van liturgisch leven en toekomstperspectief voor mensen. Het betreft mensen van alle geloof, die onderweg zijn naar vernieuwing, transformatie en  vrijheid voor leven. Dat houdt in: leven voor leven, zoals is voorgedaan.

Masusa (Sinds 1980) --- Boekennieuws – Titelspeurwerk
Alle besproken boeken zijn leverbaar en/of in de boekhandel verkrijgbaar. Bestellingen: 024 3249301  

Henna Goudzand, Hele dagen in de regen De Geus/Novib, Breda, 2005

Henna Goudzand Nahar (1953) is een actieve lerares Nederlandse taal, Surinaams schrijfster, die na haar debuut met enkele korte verhalen, in het najaar van 2005 deze roman het licht deed zien. Het door de auteur behandelde thema, is niet nieuw. Het evenwicht tussen de christelijke religie en het volksgeloof blijkt ook  kenmerkend voor de bevolking van Abseba (een plaatsje in vermoedelijk Oost Suriname). Henna Goudzand beschrijft een Surinaams tafereel, maar gebruikt gefingeerde namen voor de Surinaamse plaatsen, wat het verhaal naar een sober surrealistisch niveau tilt.

De klaagzang van de voorganger die jammert als hij –als prediker – moet constateren dat de dorpsbewoners met hun trommels andere krachten aanroepen, waar zij meer houvast aan schijnen te hebben, is niet Surinaams. Het is de algemene klacht van de importreligies die na jarenlange missie en pastoraal werk, moeten constateren dat de christelijke Kerken in Suriname planten zijn die met hun eigen aarde overgeplant zijn naar Suriname en bij de gratie van die eigen potaarde gedijen. Pater de Vries rekent op solidariteit van de Marrons die echter worden meegesleurd in een eigen ontwikkelingsproces. Seksualiteit, militairen, onderwijs, lijken het verhaal regelmatig te doorkruisen, maar worden technisch afstandelijk behandeld.

De lezer blijft zich afvragen wat fictie is en wat realiteit omdat de sfeer herkenbaar is. Wellicht ligt hier het interessante van het boek dat meer vragen oproept dan het beantwoordt.

De Surinaamse letterkunde heeft er in ieder geval een volwassen schrijfster bij met een regenachtige roman over buitenstedelijk leven in Suriname rondom een kerkelijk gebeuren.