Ik was het leven meer dan zat!

Ik was het leven meer dan zat en wilde dood zijn, het leven had voor mij absoluut geen zin meer. Twee kinderen van 21 en 19 jaar moesten nu nog na al die jaren toezien hoe hun moeder werd mishandeld en vernederd door vaderlief. Waarom sloeg hij me zo vaak en waarom vernederde hij me zoveel? Ik deed alles voor hem; zijn ontbijt stond altijd klaar als hij uit bed kwam, zijn lunchbox stond klaar als hij aan het werk ging, zijn bier stond koud als hij van het werk kwam en natuurlijk werd er aan zijn wensen voldaan met het avondeten. Vaak zei hij tegen me dat ik een hele goede vrouw en moeder was maar toch mishandelde hij me omdat hij dan vond dat ik het verdiend had, dat een vrouw moest luisteren naar haar man en leven zoals hij dat wilde. Sunil en ik werden op hele jonge leeftijd stapelverliefd op elkaar en wisten dat we samen oud wilden worden. Echt oud zou ik niet worden als ik bij hem zou blijven want tot op de dag dat ik hem verliet werd ik mishandeld. Net voordat ik 40 werd, ben ik voor hem gaan staan, heb ik mijn handen gevouwen en hem verzocht me niet meer te slaan. Als antwoord kreeg ik 'dan moet je niet zo een grote mond hebben tegen me' en met die woorden kon ik het doen. Voor de buitenwereld was ik een zelfstandige vrouw die haar eigen boontjes wel kon doppen maar de angst waarin ik leefde kon niemand zien. Sunil hield me altijd in de gaten dus moest ik zorgen dat ik nooit fouten maakte, vooral als hij gedronken had bekroop de angst me het meest. Ik heb vaak alle hoeken van alle kamers gezien, heb vaak met blauwe plekken rond gelopen. Men heeft mij nadat ik Sunil had verlaten, gevraagd waarom ik 23 jaren bij hem ben gebleven. Ik ben voor gek verklaard door familie en vrienden dat ik zo lang bij een man ben gebleven die mij heeft mishandeld en vernederd. Ze vergeten dat je constant in vreselijke angst leeft, dat je wereld om je man draait, want stel dat je een fout maakt dan moet je het bekopen met vuistslagen en vernederingen. Om maar te zwijgen over de aantal keren dat ik ben verkracht door hem, om daarna te horen dat ik het allemaal heb verdiend. Naar de buitenwereld toe was Sunil een perfecte man en vader. Tot nu toe zijn er mensen die het mij kwalijk nemen dat ik zo een lieve man in de steek heb gelaten voor een ander. Of mijn familie me ooit heeft geholpen? Ze waren er voor me als ik weer eens een keer in elkaar was geslagen en met blauwe plekken rond liep maar me in huis nemen durfde niemand want een ieder was bang voor represailles van Sunils kant. Vaak heeft hij me gezegd dat mijn familie me toch niet zou helpen, ook al zou hij me vermoorden. Ik wist dat ik er helemaal alleen voor stond en ik wist waar Sunil toe in staat was. Ik heb wel eens teruggevochten maar dat mocht niet baten want ik werd tot bloedens toe geslagen. Mijn dochter opende mijn ogen door één zin:“mam, is dit het leven wat mij later ook te wachten staat? Ik schaamde me door deze woorden van mijn dochter en wilde gewoon dood zijn. Sunil heeft vaak gedreigd me te vermoorden als ik bij hem weg zou gaan, dan kneep hij mijn keel dicht totdat ik zei bij hem te blijven tot mijn dood. Hij betrok zelfs de kinderen hierbij. Dan zette hij een mes op mijn keel en dwong de kinderen voor één van ons te kiezen. Als het antwoord “niet juist” was, gooide hij iets naar de kinderen.Ook dit wist de familie, maar nooit deden ze iets. Dat ze mij nooit hebben geholpen, is nog tot daar aan toe. Dat ze twee kleine kindjes in de ellende lieten stikken, is iets wat ik tot op heden niet kan verkroppen.

In 2002 werd Sunil opgepakt wegens in het bezit hebben van cocaïne en verbleef 6 maanden in het huis van bewaring. Mijn wereld stortte in toen ik werd gebeld door de politie van mijn woonplaats. Eerst dacht ik dat iemand mij voor de gek hield maar nadat de rechercheur me op het hart drukte dat het geen grap was, stortte mijn wereld in. Wat was er toch gebeurd? Dit moest een nare droom zijn maar al gauw werd het allemaal werkelijkheid toen ik op het politiebureau te horen kreeg wat er precies was gebeurd en wie er allemaal bij betrokken waren. Ik bleef stug volhouden dat mijn man niets met drugs te maken had, dat men hem erin had geluisd. Nadat ik van het politiebureau terug kwam heb ik mijn jongste broertje gebeld, of hij wilde komen, maar van hem kreeg ik te horen dat hij met zijn dochter ging uiteten. Ik belde mijn andere broer op maar die had visite, ook hij kon niet komen om mij en de kinderen te troosten. Het was een achterbuurman die ik amper kende, die mij en de kinderen een beetje moed insprak en troostte. Niemand anders. We kregen zijn telefoonnummer en een honkbalknuppel, in geval van nood. Mijn jongste broertje durfde niet thuis bij me te komen dus moest ik hem een paar dagen later in het park ontmoeten. Hij was bang dat mijn huis was omringd door gangsters. In de periode dat Sunil in het huis van bewaring zat, kwam het besef dat ik uit deze relatie moest stappen, anders zou mijn toekomst er één worden van veel therapie en pijnstillers. Op de dag dat Sunil werd vrijgelaten, beloofde hij me nooit meer te mishandelen. Hij zou vanaf nu mijn nederige dienaar zijn want ik was dé engel in zijn leven omdat ik stug had volgehouden dat mijn man niets met drugs te maken had, ondanks alle getuigenverklaringen. Ik was in de wolken en voelde me gelukkig want mijn droom om niet meer mishandeld te worden was uitgekomen. Hoe naïef was ik, en dat voor een vrouw van bijna 40. Een maand na zijn terugkomst heeft hij me net zo lang toegetakeld tot ik bewusteloos raakte. Mijn droom viel aan diggelen en mijn wereld stortte in. Sunil vond het amusant om af en toe foto’s te nemen als hij me bewusteloos sloeg om me naderhand te laten zien dat ik op een varken leek. In juni 2003 startte ik samen met mijn zus een dansgroep, waar Sunil absoluut niet blij mee was, en moest er een naam worden verzonnen. Aangezien mijn Hindi niet perfect was, werd mij geadviseerd op het internet te gaan zoeken en het was het internet waar ik Ashu ontmoette. Ashu is een zakenman uit Delhi die zijn eenzaamheid doodde door de vele chatboxen die het internet te bieden heeft te bezoeken. Al na ons eerst ontmoeting in de chatbox klikte het en hij vroeg me of ik de volgende dag weer kwam. Ik zag er geen gevaar in dus besloot ik terug te gaan. Zo ontstond een liefdesrelatie via het internet en later via de telefoon. Hij belde me vaak op en stuurde tal van smsjes. Op een bepaald moment vertelde ik Ashu over mijn leven want ik begon hem in vertrouwen te nemen. Op dat moment bood hij me aan naar India te komen. Ik verklaarde hem voor gek en schonk daar verder geen aandacht aan totdat Sunil me weer eens in elkaar had geslagen en me de keuze had gegeven, of stoppen met dansles geven of het huis verlaten. Ik koos voor de tweede optie en belde mijn broer op met de vraag of ik een paar dagen bij hem mocht logeren. Dat kon en ik ging met alle plezier weg uit het leven van Sunil. Waarschijnlijk vond hij het na 5 dagen voldoende en kwam me halen, op een moment dat ik even alleen was. Ik zag Sunil aankomen en belde meteen een vriendin en mijn broer. Dit mocht niet baten want uiteindelijk heeft hij me meegenomen. Thuis aangekomen werden al mijn spullen uit mijn hand gegrist en sloot hij me op in de slaapkamer zonder te beseffen dat ik mijn telefoon nog bij me had. Heel snel  stuurde ik een sms naar Ashu over het gebeuren en hij heeft op zijn beurt geëist dat ik naar India kwam, al was het voor een paar weken. Ik wilde zo graag weg maar hoe moest ik dat toch doen zonder dat Sunil er hoogte van kreeg. Ik besloot mijn dochter in te schakelen om mij te helpen vluchten. Ook een vriendin, mijn zus en mijn jongste broertje zaten in het complot. Tijdens het boeken van mijn ticket heb ik het adres en telefoonnummer van mijn zus opgegeven en ook heb ik aan de dames van het reisbureau gevraagd om geheimhouding. Ik kocht twee koffers en zette die bij de vriendin. Een dag voor vertrek heb ik zoveel mogelijk kleding weggebracht en ingepakt. Dit alles gebeurde wanneer Sunil aan het werk was. Ik had het allemaal goed gepland en er kon niets fout gaan, dacht ik. Mijn vlucht was ‘s morgens dus moest ik maken dat ik de avond voor mijn vertrek het huis zou verlaten. Sunil moest de avond voor mijn vertrek de nachtdienst ingaan en als hij de volgende ochtend thuis zou komen dan zat ik al op schiphol. Het zou toch wel even duren voordat hij erachter zou komen dat ik weg was en waar naar toe. Toen gebeurde er iets waar ik niet op had gerekend; Sunil voelde zich niet goed en meldde zich ziek. Ik keek mijn dochter aan en vroeg haar wat nu te doen, het was uitgesloten dat ik nu weg kon, als hij zou ontdekken waar ik mee bezig was dan zou hij me vermoorden. Mijn dochter kwam met de oplossing. Ook zij voelde zich niet lekker, was verkouden en had een beetje verhoging. Ze adviseerde me om aan Sunil te vragen of ik een paar dagen met haar mocht doorbrengen aangezien ze in Utrecht woonde en studeerde. Hij gaf hiervoor zijn toestemming maar ik nam op het treinstation afscheid van mijn zieke dochter. Mijn zoon wist niet wat er zich speelde, de reden waarom ik hem niet verteld heb is heel simpel. Ik wist dat Sunil iedereen van die iets te maken hadden met mijn verdwijning tot zijn vijand zou verklaren. Mijn dochter vond dat niet erg want ze was al uit huis maar mijn zoon woonde nog thuis. Ik reed naar de vriendin toe om mijn koffers op te halen, reed vervolgens naar mijn zus alwaar ik de auto van Sunil liet staan want mijn broertje wachtte me op met zijn auto. Mijn koffers werden ingeladen, ging even op een matrasje liggen bij mijn broertje om ‘s morgens vroeg de reis naar schiphol te maken. Mijn broertje is huiswaarts gekeerd toen hij zeker wist dat ik voorbij de douane was en Ashu geloofde pas dat ik veilig was toen ik hem een sms stuurde dat ik al in het vliegtuig zat. Eindelijk was ik op weg naar mijn vrijheid, naar een leven zonder mishandelingen en vernederingen. Ik vond het een ontzettende geruststelling en een teken van liefde dat mijn familie me vroeg voorzichtig te zijn in een vreemd land waar ik een vreemde man ging ontmoeten. Was dit maar het geval, maar het blijft leuk om te dromen van een ideale familie… Ik was opgelucht maar ook bang want ik wist niet wat me te wachten stond in Mumbai. Het is nu precies 29 maanden dat ik weg ben uit Nederland. Het zou een happy end moeten zijn maar dat werd het niet, er zijn in de 29 maanden dat ik in Mumbai ben, veel gebeurd. Ik heb Ashu beter leren kennen, mijn dans/acteer instituut die ik heb opgestart, de tegenslagen, corruptie die hoogtij viert in dit groot democratisch land, wie zijn de mensen die acteur/actrice willen worden, hoe is het om als alleenstaande vrouw in een land als India te wonen, waar een vrouw alleen gauw als hoer word gezien, scheidingen nog steeds niet worden geaccepteerd door de maatschappij, waar men constant elkaar onderuit probeert te halen om daar financieel beter van te worden, de overstroming in Mumbai juli 2005 en veel meer. Daar vertel ik een andere keer wel over. 

Lolita