Overstroming in Mumbai

Ik ben in Suriname geboren, vond het altijd leuk als er weer eens vreselijk hard regende en  ons erf onder water kwam te staan, wat niet vaak gebeurde want mijn ouders hadden het erf verhoogt. Toen we naar Nederland vond ik de regen minder leuk. De regen in Nederland valt heel zeurderig uit de hemel. Het zijn fijne druppels die de hele dag door kunnen gaan. Ik vond het altijd heerlijk om in de regen te spelen toen we nog in Suriname woonden. Ik zit al bijna 3 jaren in India en heb ook hier de regentijd meegemaakt, vooral die in Mumbai. Ik zorgde er altijd voor dat ik binnen was en zodra het even droog was of minder regende dan ging ik er even uit met de paraplu natuurlijk. Ik liep nooit in de plassen water, dat is vragen om ziek te worden hier in Mumbai. Mensen poepen overal en gooien overal hun afval of dat nou groente of rotte vis afval is, dat maakt hun allemaal niets uit. Mumbai krioelt dan ook van de kakkerlakken en ratten. Ook word er door de Mumbaikers overal gespuugd en geplast. Als het dan regent vermengt alles zich met elkaar en is dat wordt dan een goede masala voor allerlei ziektes. Tot nu toe kon ik voorkomen om in het smerige water op straat te lopen maar toen gebeurde datgene waar ik al die tijd bang voor was. Op 26 juli 2005, het was al volop regentijd maar veel water was er nog niet uit de hemel gevallen. Het was erg warm, soms tot verstikkend toe. Lang leve de aircondition waar ik op mijn kantoor en thuis gebruik van kan maken om niet levend te worden gekookt. Ik besloot op die bewuste 26 juli vroeg richting huis te gaan want ik wilde nog even naar de cybercafe,  had toen nog geen internet aansluiting thuis. Het was er heel zonnig en niets leek erop dat het zou gaan regenen die dag. Ik was ongeveer 2 uren in het cybercafe toen ik  besloot om naar huis te gaan. Ik kwam naar buiten en zag dat de mensen heel onrustig heen en weer rennen. Eén van de jongens zei nog tegen me:”when you are inside, you don’t know what happens outside”. De cybercafe is in een smal straatje dus zag ik de hoofdweg niet, alleen het water die in de smalle steegjes waren, dat was niet zo veel. Ik liep richting de uitgang van de smalle steegjes en schrok wat ik zag. Het regende heel erg hard, het wel leek alsof iemand steeds duizenden emmers water naar beneden gooide en de straat stond helemaal blank tot enkel hoogte. Daar stond ik dan me afvragend hoe ik thuis moest komen. Een man vroeg me of alles goed was met me en ik vroeg hem of hij een riksja wilde aanhouden zodat ik naar huis kon. De man begon te lachen en vertelde me dat er geen enkel riksja of taxi nog reden. Hoe moest ik thuis komen, moest ik gaan lopen in het smerige water? De man die mij had verteld dat er geen riksja’s of taxi’s reden, gaf me het advies om zo snel mogelijk naar huis te lopen want het kon misschien nog erger worden. Ik besloot mijn verstand op nul te zetten en alles wat ik kon liep ik richting huis. Ik had mijn paraplu bij om droog te blijven, dat had geen zin, al bij de eerste stappen in de regen was ik kletsnat. Ik zette op een lopen maar dat ging niet snel genoeg in het water. Tijdens het lopen in dat smerige water zag ik hoe de groente afval en dode ratten langs me kwamen drijven. Ik rilde van afschuw en wilde maar één ding, thuis zijn waar ik snel een douche kon nemen. Van de cybercafe tot mijn flatje is 3 minuten lopen maar die dag heb ik er 30 minuten over gedaan. Er waren verschillende redenen waarom ik niet hard genoeg kon lopen. Het water die bij elke stap steeds hoger kwam te staan en de gaten in de weg. Tegen de tijd dat ik thuis was, stond het water al tot mijn knie. Shanta bai stond met een handdoek te wachten toen ik binnen kwam lopen als een verzopen kat. Ik pakte de handdoek en rende richting badkamer om een warme douche te nemen met desinfecterende douche gel. Nog geen 2 minuten onder de douche en de elektriciteit viel uit dus was ik gedoemd met koud water te douchen. Ik kwam met een zucht van verlichting uit de badkamer en stuurde een sms naar Ashu, die belde me gelijk op en ik vertelde hem het hele verhaal. Het bleef vreselijk hard regenen en het water kwam steeds hoger te staan, toch had ik hoop dat het ieder moment kon ophouden met regenen want zoveel regen en zo hard, dat kon geen uren door gaan. Het bleef bij hoop, uren later regende het nog steeds even hard als dat het begonnen was. De avond viel, het regende nog steeds er was nog steeds geen elektriciteit. Als ik boodschappen nodig heb dal bel ik de plaatselijke winkelier die dan alles thuis levert. Ik had me voorgenomen na mijn telefoon gesprek met Ashu de winkelier te bellen. Na bijna een uur kletsen met elkaar beloofde me later die avond te bellen, dat werd 30 uren later. De overheid had elektriciteit in heel Mumbai uitgeschakeld, met de overstroming dreigde er shock gevaar. Alle telefoonlijnen lagen lam, men kon niet bellen of gebeld worden. Ik probeerde smsjes te versturen en te bellen maar dat ging niet, kon geen tv kijken of naar de radio luisteren maar het belangrijkste waren mijn boodschappen die kon ik niet bestellen. Ik had niet veel te eten in huis en van mijn hospita kreeg ik te horen dat men het advies had gegeven binnen te blijven en alle winkels waren gesloten. Ik heb vanuit mijn raam de taferelen kunnen aanschouwen en dat was indrukwekkend. Auto’s die wegzonken, mensen die thuis probeerden te komen met het water tot nek hoogte. Een moeder die met haar zoontje op haar schouder, het water tot kin hoogte een weg probeerde te banen om thuis te komen. Overal dreef er van alles rond, fruit, afval, dode buffels. Het water spoelde alles weg, het was angstig om dit alles te zien, ook het feit dat de regen nog steeds met bakken uit de hemel kwam vallen. Ik woon op de eerste verdieping van een drie etage flatje, op de begane grond woont mijn hospita. Die avond stond het water al halverwege de trap, de appartement van mijn hospita lag tot borsthoogte onder water. Het is bijna niet voor te stellen, het water steeg dusdanig snel dat men niet de tijd had hun spullen veilig te stellen. Die avond heb ik met de ramen open geslapen want het was te benauwd ondanks dat het bleef regenen. Van slapen is er niet veel gekomen, heb 2 uren kunnen slapen in de hoop dat er weer elektriciteit zou zijn als ik wakker zou worden. De realiteit was anders, geen elektriciteit, wel was het een beetje opgehouden met regenen. Van mijn hospita kreeg ik te horen dat de watchman wat boodschappen voor me zou halen als ik dat wilde. Ik was blij maar het duurde tot ver in de namiddag dat hij kwam en ik hem een lijst kon geven om de hoog nodige boodschappen te halen. Shanta bai heeft het schouder hoge water getrotseerd en is komen werken. Ik moest binnen blijven dus heb ik de hele dag naar buiten zitten staren. Er was niet alleen ellende te zien. Jongelui die ook pret hadden met deze overstroming. Er kwamen jongelui voorbij varen op een zelf gemaakt vlot. Vijf jongelui kwamen voorbij lopen, opeens slaakte één van de meiden een angstige kreet uit en schreeuwde: Something was moving under my feet, i think it’s a rat. Een paar jongetjes van een jaar of 8 kwamen voorbij gezwommen. Dit waren een paar leuke taferelen die me even de ellende deden vergeten. Shanta bai vulde wat emmers water  want de pomp die het water naar de kranen pompt was kapot, er was nog wat water in de tank, daarmee moesten we het doen tot dat de pomp gerepareerd zou worden, dat kon alleen als het water helemaal zou zakken want de tank waarin de pomp zat, was helemaal onder water. Shanta bai vulde een paar emmers water en ik nam nog heel gauw een douche. Even na vijf uur kon ik dan eindelijk wat te eten klaar maken, het was de watchman eindelijk gelukt wat groente voor me te kopen. Meer dan 12 uren na mijn laatste maaltijd die bestond uit een paar koekjes, kon ik dan eindelijk aubergine met rijst eten. Van Shanta bai kreeg ik te horen dat er mensen waren verdronken die thuis probeerden te komen, sommigen waren in hun auto toen ze werden verrast door het wassende water, konden er niet meer uit en verdronken in hun auto. Het werd weer avond, het water was helemaal gezakt maar er was nog steeds geen elektriciteit, die kwam 30 uren nadat het was uitgeschakeld. Ik laadde gelijk mijn telefoons op en stuurde Ashu een sms. Hij belde me gelijk op, ook hij had tal van keren geprobeerd me te bellen, iedereen die hij in Mumbai kende maar zonder succes. Ik stuurde een sms naar mijn kinderen, ook zij hadden onder tussen via de media vernomen over de ellende in Mumbai. Op 28 juli nam Ashu de eerste vlucht die mocht landen in Mumbai. Ik had besloten om 30 juli te vertrekken naar Nederland om bij mijn kinderen te zijn, dat was een licht puntje om de ellende even te vergeten. Voor mijn hospita was dat een opluchting want ik had toestemming gegeven dat ze mijn appartement mochten gebruiken tijdens mijn afwezigheid. Tot mijn vertrek hebben Ashu en ik en niet te vergeten Shanta bai moeten sjouwen met emmers water die we vulden bij de buitenkraan van het gebouw. Met die emmers water moesten we de wc doorspoelen en douchen. Tanden poetsen deden we met mineraal water die ik gelukkig nog volop in huis had. Ik was blij toen ik in Nederland was en opgelucht toen Ashu me belde dat hij veilig in Delhi zat. Ook hij heeft na mijn vertrek naar Nederland hinder ondervonden van het vele regen, zijn vlucht die hij de volgende morgen zou moeten nemen richting Delhi, werd geannuleerd omdat het weer volop was gaan regenen. Het is nu 2006, de regentijd staat weer voor de deur, wederom zullen de straten blank staan en is het oppassen geblazen met de gaten die in de wegen zijn. Ieder jaar worden de gaten in de wegen gerepareerd en ieder jaar worden diezelfde gaten weer open gespoeld door de regen. Ieder jaar wordt er door de overheid van India verbetering maar dat blijft alleen bij een belofte.

 Lolita

13/3/06 verzonden naar dinesh