Johan Eduard Touwslager, alias Papa Touwtjie, werd geboren op 21 december 1968 te Suriname.

Hij is de jongste zoon uit een gezin van 14 kinderen en was de enige die altijd garant stond voor problemen. Helaas stierf hij veel te vroeg, op 9 juni 2005 is hij aan een schotwond overleden. Zijn jeugd speelde zich vooral af op straat. Hij was een fanatieke straatvoetballer en een getalenteerde kawinazanger. 

Bij het veertigjarig bestaan van de Ware Tijd in 1997 kreeg rapper Touwslager “de trotyi grani”, een award voor een trendsetter. Hij was de eerste sranantongo rapper van Suriname in 1992 en is tot nu toe onovertroffen in zijn zuivere, diepe sranan-gebruik. Jullie praten sranantongo zei hij daar eens over, maar ik praat nengre. Zijn eerste interview met een krant stond in de 'Ware tijd' van februari 1992. Hij had toen 6 hits op de radio waaronder ‘Mi no wan go na Santo Boma’. 

 Papa Touwtjie was vooral razend populair onder jongeren en achtergestelde groepen vanwege zijn protest songs en politiek getinte teksten, waarin hij beleidsmakers op de korrel nam. Recentelijk bracht hij een CD uit met de hit “Sranan go stem adyen”, die rond de onlangs gehouden verkiezingen dagelijks via de verschillende radiozenders te horen was. Papa Tie, heeft gerapt over hoop voor een nieuwe tijd waarin de verschillende groepen in Suriname samenwerken; bewogen liederen over armoede, over herstelbetalingen vanwege vijfhonderd jaar Afrikaanse holocaust en beroving van het zwarte volk, liefde voor Jah en Rastafari. Vuurspuwende raps over corrupte, schietgrage politie en politici, liederen vol liefde en respect voor alle vrouwen en zijn moeder in het bijzonder, boasting-songs over zijn onovertroffen kwaliteit als rapper. Papa Touwtijie was de opvolger van Lieve Hugo in reality songs waarin ook liederen met “ondrofeni” oftewel levenslessen uit bittere ervaringen worden gebracht. Touwtjie heeft zeker 10 CD’s gemaakt en 40 live bands opgezet. Een song rapte hij nooit hetzelfde, rappen was een voortdurend creatief proces bij hem en rappen deed hij zeker dagelijks een halve dag. In zijn hoogtij dagen begin ’90 werd elk nummer van zijn minstens 10 tracks tellende CD een hit. Papa Touwtjie werd trad toen bijna elke dag van de week op en had show in bijna heel Suriname, dus in elke stad, elk district en door heel het binnenland trad Papa Touwtjie op voor uitzinnige fans die zijn muziek en teksten zeer waardeerde.

Het diepte punt van Touwtjies leven was het schot dat op hem gevuurd werd door de eigenaar van een zaak op blauwgrond waar hij al voor de elfde keer inbrak. Touwtjie de dief verloor hierdoor zijn been, maar tijdens gevangenschap daarna ontwikkelde hij zich tot de meest creatieve rapper die men momenteel kent. Hij hoefde zijn been trouwens niet te verliezen, de politie van Geyersvlijt liet hem tevergeefs vele uren op de grond geboeid liggen. Zijn familie wist ondertussen nog van niks. Tot overmaat van ramp lieten de artsen van het Academisch Ziekenhuis de kogel nog 36 uren in zijn been zitten en gingen hem pas opereren toen de familie het geld bijeen had om de operatie te kunnen bekostigen. Het onderbeen was toen al zodanig aangetast dat het geamputeerd moest worden.

Papa Touwtjie bleef altijd de enfant terrible zoals ze dat noemen en om de haverklap had hij problemen met de politie, vaak door zijn ophitsende en provocerende teksten. Zijn altijd opborrelende agressie daargelaten was Papa Touwtjie geliefd bij het volk en het publiek bewonderden zijn keiharde rijmende woordenstroom.

Het was te verwachten dat Touwtjie aan een kogel zou sterven, hij wist het en had altijd lijfwachten bij zich als hij ergens publiekelijk moest verschijnen.