Hoe heeft het toch kunnen gebeuren dat een groep grote jongens , niet ouder dan 16 jaar, binnen twee jaar een van de allerpopulairste bands van Suriname werd in de jaren ‘60 en begin ‘70 .

In 1966 hadden Glenn Pocorni en Ernie Anches het idee om [aanvankelijk een begeleidings] band te formeren om de groep "The Dynamic stars" bij shows te begeleiden. Toen echter een van de leden van die zanggroep, namelijk Harold Anches overleed, wijzigden zij dat plan en "The Falling Stones", bestaande uit Glenn Pocorni , Ernie Anches , Henry Cumberbatch , Benny Gelenbrecht , Guillaume Bracelly en Paul Mac Nack werd een feit. Ronald Anches (business manager) Rudy Komproe (Roadie) en August Gard (manager) sloten zich aan.  Later ook Rudi Kruisland (manager) Walter Muringen, Glenn Alwart  , Jeroen Zoutendijk en Benny Alwart.

Deze talentvolle jongens, waarvan de meeste van hen, een muzikale training hadden gehad bij de  drumband van de padvinderij, begonnen samen een nieuwe, voor Suriname tot dan toe, ongekende opmars in de Surinaamse muziekwereld. De band ontwikkelde zich voorspoedig  en kreeg er drie nieuwe leden bij met name Edgar Darnaud, Etto Sedney en Louis Windzak. Binnen twee jaar was er een orkest ontstaan met een blaassectie [wijlen] Guillaume Bracelly, de gebroeders Thompson en ook Ronald Snijders ]. Ook [wijlen] Frits Buitendorp, Johan Cameron, Eddy Veldman (die al vroeg naar Nederland vertrok), Henk wouter, Erwin Bouterse en nog vele (niet genoemde), maakten deel uit van deze legendarische groep. Met deze zware formatie was de band in staat om inderdaad figuurlijk als een lawine van vallende stenen over de Surinaamse tienergemeenschap heen te vallen. Dit  bleef allemaal ook niet onopgemerkt in het Caraïbisch gebied want de Stones mochten op tournee naar Frans Guyana, naar Guyana en Trinidad, alwaar zij de befaamde LP opgenomen hebben en wel op een typische Fallingstones manier.  

De opnameband werd gestart en de Stones speelden non-stop, in één keer werd de band opgenomen, voor kenners is dit werkelijk een top prestatie.

Waarom  juist de Falling Stones? Daar is geen  eenduidige verklaring voor te geven,  wel is er sprake van een bijzondere samenloop van omstandigheden en een ontmoeting van unieke mensen. 

Op de eerste plaats zijn ontegenzeggelijk de enorme muzikale talenten van deze jongens te noemen  wat de bewondering van zowel jong als oud opleverde.

Ten tweede is te noemen de professionaliteit en strakke organisatie bij de band, zij speelden zoals reeds genoemd, zeer goed, hadden geen sterallures, waren altijd op tijd en hielden zich aan de contracten. Je kreeg altijd waar voor je geld.

Ten derde is te noemen de waardering en het respect voor hun publiek wat bleek uit de  jaarlijkse verkiezing van een Miss Fallingstones en de speciaal  voor Fans georganiseerde feesten die  gezellig waren en altijd zeer druk bezocht werden.

Ten vierde was er de het verstandige financieel beleid en het goede management.

Ten slotte waren zij ook mede door het jeugdige elan  een soort troetelkind van de Media waarin vooral Henk van Vliet een voortrekkersrol vervulde. Van hem kwam ook de naam; “Talk of the town“. Deze zaken geven naar mijn (= Ronald Anches) mening  de belangrijkste verklaringen voor het waanzinnige succes dat deze band ten deel viel. Op verzoek van velen zal er op 27 november 2005 weer een Reunion Party worden gehouden waarbij the Falling Stones kunnen laten zien waarom zij tot nu toe zo geliefd zijn.