|
Iedere
week het laatse nieuws
rechtstreeks uit Suriname!
Nederland
Europees Jeugd-Kampioen 2007, niets
mis met de
Surinaamse en Friese
bijdrage
Toen
op 23 juni 2007 Jong Oranje de
hoogste Europese voetbaltitel
binnenhaalde, had niet alleen het
voetbal gezegevierd. Het
constructief samenwerken naar een
hoofddoel, door verschillende
individuele talenten, is rijkelijk
beloond. De vreugde die na de
wedstrijd losbarstte was bedoeld
voor iedereen, ook diegenen wier
identiteit men wel eens vergeet.
Uit alle
directe
(TV) beelden
blijkt dat trots,
blijdschap en een overwinnaarroes
de boventoon voerden bij
spelers en publiek; zo was
dat ook bij alle Nederlandse
ingezetenen. Dit uitgangspunt van
het willen uitdrukken van ultieme
blijdschap, mag niet verlaten
worden bij beschouwingen over
vlaggen, uitspraken, en algemeen
gedrag van spelers en publiek.
De woorden ‘ongepast’
en ‘smet’ die sommigen
gebruiken om er hun
misnoegen over de Surinaamse
vlaggen mee te uiten zegt veel
over de
personen zelf. Het zijn
absurde pogingen om
spontane emotionele expressies aan regels te willen binden. Het willen delen
van alle vreugde
die de winst met zich
meebrengt met anderen, is een
normaal verschijnsel.
Impulsief
gedrag is puur en altijd spannend
Beelden
van voetballers die de bezwete
trui van de tegenstander aan/omdoen
na een wedstrijd, of na het scoren
van een doelpunt een tekst onder
hun trui tevoorschijn halen,
spandoeken
met leuzen die uitdrukken
dat men in Bergeik of Luttjebroek
succes toewenst en meeleeft,
Afrikaanse en Braziliaanse dansjes
bij de vlaggenstok, zijn
uitdrukkingen van
de emoties die door succes
opgeroepen worden. Sommige spelers
dragen een doelpunt op aan een
pasgeboren baby, of aan hun
vriendin. Buiten de
voetbalwedstrijd worden
weddenschappen afgesloten, in het
veld kussen voetballers een kruis
of maken een kruisteken, om de
geluksgoden gunstig te stemmen.
Een uit blijdschap toegeworpen
vlag uit het publiek, heeft niet
meer betekenis dan dat die
“identiteit” behorende bij die
vlag ook meeviert, ook zich
onderdeel voelt van het succes dat
door de nationale ploeg behaald
is. Daar is totaal niets mis mee
en het hoort allemaal bij de
bijval en euforie over het met
bloed zweet en tranen veroverde
Europese
kampioenschap. Na 1952
heeft
de Nederlandse jeugd
beneden de 21 jaar niet meer mogen
meedoen aan de Olympische spelen,
en nu gaan die deuren weer open
mede dankzij de Surinaamse en
Friese bijdragen. Bravo
Nederland!! Nederlands collectieve
blijdschap is cultureel pluriforme
vreugde. Laat alle vlaggen ter
wereld maar wapperen, het is en
blijft een Nederlandse prestatie.
De ex-koloniale geschiedenis van
Nederland, weerspiegelt zich in
bepaalde sporten, door de
aanwezigheid van sporters met
andere culturele wortels.
Uit
vele commentaren in de nationale
pers in Nederland blijkt dat men,
een bedenkelijke groep
kwaadsprekenden, kennelijk de
nationale eer niet verbindt met
alle (andere) culturele
identiteiten
op het Nederlandse
grondgebied. Toen mijn zoon -uit
een Nederlandse moeder en
Surinaamse vader- slaagde voor
zijn eindexamen HAVO hing hij
traditiegetrouw de Nederlandse
vlag uit. Hij plakte midden in de
Nederlandse vlag uit eigen
initiatief een kleine Surinaamse
vlag om uit te drukken dat zijn
Surinaamse identiteit ook mee
jubelt. Eng geestigen
die hierover een
zwaarwichtige bekrompen
discussie willen voeren
over de natiestaat en daarbij
behorende vermeende symbolen en
raskenmerken, verrichten meer
kwaad dan men zelf bevroed of
wenst.
Friesland
en Suriname
Het
is overigens niet de eerste keer
in de geschiedenis dat Friesland
en Suriname op spontane wijze tot
elkaar komen. Na de tweede
wereldoorlog waren het de Friezen
die in hun literair tijdschrift de
Tsjerne voor het eerst
het Sranantongo – de
omgangstaal van Suriname -publiceerden.
Voor die tijd werd door de
politieke
cultuurdragers van het ABN
geen aandacht besteed aan de
Surinaamse identiteit. De Friezen
voerden diezelfde taalstrijd ten
gunste van hun taal, het Fries,
tegen de suprematie van het
ABN-Nederlands. Toen
de Friese coach/trainer
Foppe de Haan, na het behalen van
het Europese
kampioenschap de Friese
taal sprak tegen enkele
journalisten, was dat zeker geen
dissonant. De Friezen kwamen ook
geen verhaal halen voor de
onderdrukking van hun Friese taal
en cultuur. Met moet dingen niet
uit hun verband trekken. Nu in
sportkringen de Friese naam Foppe
de Haan genoemd wordt als
mogelijke bondscoach van Nederland
is dat toch een voorspelbare goede
ontwikkeling? Zo zullen die
Surinaamse uitblinkers binnen het
Oranjeteam door scouters
aangezocht worden voor grote
teams in het internationale
profvoetbal, met Surinaamse en
Nederlandse vlag zullen zij overal
met vlag en wimpel worden
binnengehaald. De zuurpruimen,
jaloerse en valse stuurlui aan wal
ten spijt, die spreken van 'redelijke
prestatie' (Cruijff), grote en
kleine ego’s (Jan van Halst: 'de
ego’s moeten klein blijven'),
het ‘gevaar’ van de
grote overstap naar het
professionele voetbal (de Boer),
ongepastheid bij uitingen van
emoties
(bepaalde delen van de pers),
zijn krachten die zich niet willen
neerleggen bij nieuwe
ontwikkelingen. In de topsport
wordt reeds lang het signaal
afgegeven dat het nationale gezeur,
onderbuikgevoelens, ondergeschikt
zijn aan het behaalde technische
resultaat. De winnende coach heeft
altijd gelijk en zijn ‘Oranje’
team dus ook. Als ik als zwarte
scribent straks uit plezier de
Nederlandse driekleur uithang zal
de een of andere malloot ook
vinden dat
mijn huidskleur wit moet
zijn om die vlag te mogen
uithangen. Op feesten waaien
Surinamers met bontgekleurde
zakdoeken, laat nu maar alle
vlaggen waaien voor de ongekend
Nederlandse prestatie om voor de
tweede keer
jeugdvoetbalkampioen van
Europa te zijn met een
aanzienlijke Surinaamse en
Friese bijdrage ; daar is
niets mis mee. Hup
Holland Hup!!
(Ludwich
van Mulier, Amsterdam, 25 juni 2007).
|
