Iedere week het laatse nieuws rechtstreeks uit Suriname!

Herdenking en viering van de  Afschaffing van de Slavernij
 1 juli 1863 – 1 juli 2007

Afro Surinamers een verwarde groep in nood, die geen leiderschap accepteert

 Begin jaren zeventig (langer dan 30 jaar geleden) in gezelschap van de Surinaamse schrijvers Gerrit Baron en Jules Niemel was ik in Amsterdam in gesprek met de vermaarde Amerikaanse schrijver James Baldwin. Het gesprek ging over cultuur en politiek. Enkele belangrijke stellingen van de zwarte Afro - Amerikaanse  auteur wierpen een nieuw licht op onze Afrikaanse roots. Volgens Baldwin is Suriname (De Guyana’s) de enige plek buiten Afrika waar zwarten op een continent de politieke macht hebben. Met een vaderlijke schouderklop voegde hij daaraan toe, dat wij nazaten van in slavernij gebrachte Afro-Amerikanen, samen met de nazaten van zwarte contractarbeiders uit India- al onze energie erin moeten steken die positie niet prijs te geven aan andere niet zwarten, (blanken) van andere continenten, d.i. Aziaten (China-Japan), Europeanen, Noord-Amerikanen, Australiërs. Latijns Amerika is van de Inheemsen (Indianen) en is een van de laatste gebieden op aarde waar nog strijd gevoerd zal worden tegen niet zwarte  indringers die dit continent willen inpikken of  verdelen onder grootmachten. Hier ligt ook de kern van onze solidariteit met de inheemsen van Latijns Amerika. Het Caribische gebied (overwegend Afrikaans/Indiaas) zal dus moeten integreren in het vaste land van Latijns Amerika en niet andersom. Suriname is het belangrijkste steunpunt voor het Caribische gebied en voor de Afro- Amerikanen in de USA voor het koesteren en evolueren van het Afrikaanse mentale erfgoed.

De 'Andere Marrons'

Amerikaanse antropologen  hebben in verschillenden studies gewezen op de cruciale betekenis van de Surinaamse Marrons voor identiteitsstudies van de zwarte Amerikanen in de USA. De Surinaamse Marrons vormen  wetenschappelijk gezien, de enige Afrikaanse controlegroep buiten Afrika. Toetsing van de huidige resten Afrikaanse Marroncultuur aan Afrika verschaft een wetenschappelijke richtlijn naar de authentiek Afrikaanse culturele bron. De echte Marrons zijn die Afrikaanse groepen die in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied de politieke macht van de blanken hebben weten te dwarsbomen, en hier en daar er daadwerkelijk in geslaagd zijn die over te nemen, zij het voor korte tijd. Die politieke geschiedenis (van de zogenoemde ‘ weglopers’) behoort veelal tot het verzwegen verleden. De onlangs overleden  onderzoeker Frank van Kanten benoemde deze groep tot “de andere (verzwegen) Marrons”. Met de door hen gestichte staat Palmares in de staat Brazilië, vormden zij gedurende zeker 100 jaar de kern van verzet tegen onderdrukking. Er heerst grote ideologische verwarring onder de Afro-Surinamers, over hun herkomst, cultuur,  mentaal erfgoed,  overlevingsgeschiedenis en hun organisatievormen. Van de Afro-Surinaamse bevolking komt 1/3 deel uit Angola, de rest uit Ghana, Togo, Liberia, Nigeria e.a west Afrikaanse staten. Recent DNA onderzoek (o.a. aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam) toont aan waar de Afro-Surinamers vandaan komen. Het onderzoek naar de linguïstische oorsprong van het Sranantongo, kan nu echt beginnen. Na de afschaffing van de slavernij heeft de kolonisator de Marrons bewust gestraft door hen evenals de Inheemsen bewust te isoleren met alle consequenties van dien. Men heeft tot op heden verwarring gezaaid over de werkelijke aantallen Afro-Surinamers, die meer dan de helft van de Surinaamse bevolking vormen. De Marrons (15%) worden apart geteld. De “stads -Afro Surinamers” (18%) worden apart geteld. De volkstelling (2005) lanceert  nieuwe categorieën “ Gemengd (12%), Andere (6%), onbekend (7%)”; de zogenaamde nieuwe categorieën maken 25% uit van de Surinaamse bevolking en gaan ten koste van de Afro-Surinaamse groep met de meeste intermarriage (we laten het Afro-component van de Brazilianen (10%) buiten beschouwing).

De Verenigde Staten van  Afrikaans – Zuid  Amerika

Albert Helman heeft in zijn legendarisch boek de Foltering van El Dorado de samenhang van de Guyana’s duidelijk aangegeven. Hij was alleen pessimistisch en dacht dat de Guyana’s zouden worden opgeslokt door Brazilië. Hij vreesde evenals Rudy Kross voor het voortbestaan van de staat Suriname. Het (herhaaldelijk) terugfluiten van de Surinaamse regering door supranationale instellingen  inzake haar demografisch non-beleid heeft  te maken met de wereldmarkt (concurrentie)positie van China en Brazilië.  China is de concurrent van Europa en de USA en Suriname houdt de deur wagenwijd open (niet voor India of Afrika maar wel) voor een ongeselecteerde instroom uit China. Men beschouwt ook de Brazilianen als een non-Europese concurrentiegroep die reeds 10% van de Surinaamse bevolking vormt. In Suriname heeft de laatste jaren een oneerlijke verstoring van de etnische balans  plaatsgehad door een immigratie - wanbeleid. Alleen de Afro-Surinamers (die hun herkomst land niet kennen) en de inheemsen zijn demografisch benadeeld en ontheemd (migratiesaldi daargelaten). De Inheemsen zijn nu de kleinste ( 3,5 %) en steeds kleiner wordende etnische groep in Suriname. De wijze waarop de Surinaamse regering indringt (concessies aan multinationals) in de habitat van de Marrons en de Inheemsen, hen te tij en ontij verplaatst en verjaagt, hun status niet erkent, hun  woongebieden buiten de weginfrastructuur houdt en hen verstoken houdt van de meest basale voorzieningen is stuitend. De Afro-Surinamers hebben een ernstig gebrek aan politieke organisatie (evenals de Inheemsen), erkennen bovendien politiek/ideologisch leiderschap in eigen kring niet. Zij zijn de geridiculiseerde warhoofden die medeplichtig zijn aan de grootste tragedie in de Surinaamse geschiedenis die nu gaande is. Het demoniseren  van een eigen nationale Afro-Surinaamse  zondebok ( die beschermd wordt door slimme nazaten van contractarbeiders uit India), hem vervolgens op te sluiten of vermoorden. Het meest ranzige aan deze wanstaltige situatie is dat de operatie in opdracht plaatsvindt,  van diegenen die zich nooit verontschuldigd hebben voor deportatie, uitmoorden en in slavernij brengen, van miljoenen Afrikanen o.a. de voorouders van de huidige Afro-Surinamers. De Braziliaanse president Lula da Silva  heeft in het voorjaar van 2005 de Afro-Surinamers wakker geschud door hen op een conferentie in Paramaribo,  te wijzen op de omgekeerde rol die Suriname nu te vervullen heeft voor het Caribische gebied, door die zwarte economische markt naar Brazilië te brengen. Hij illustreerde dit door te zeggen dat hij voor het eerst op eigen initiatief in Suriname (de buurman)  was, nadat hij al de gehele wereld afgereisd  had op uitnodiging van ex-kolonisatoren. Hugo Chavez de president van Venezuela had reeds in 2001 op een conferentie va Caribische regeringsleiders,duidelijk gemaakt , dat Venezuela  een belangrijke rol kan vervullen om het Caribische gebied te helpen integreren in Latijns-Amerika. Er ligt een grote taak voor Brazilië en Venezuela om samen het nieuwste land van de wereld op de kaart te helpen zetten; De  Verenigde  Staten van Afrikaans Zuid - Amerika bestaande uit 1. Het Caribisch gebied (ex - koloniën van Europa) 2. Guyana 3. Suriname 4. Frans Guyana. We hebben nog een lange weg te gaan. Maar dit perspectief, hernieuwd eenheidsstreven  (gekoppeld aan de Bolivariaanse soevereiniteit ideologie van Simon Bolivar (6 juli), van Afrikanen in de diaspora, gedreven en geleid door ons politiek bewustzijn is  een viering van 1 juli waard. (Paramaribo/Nijmegen, 1 juli 2007)

  Ludwich van Mulier (politiek ideoloog) schreef dit artikel op verzoek van de nieuwe politieke partij Actieforum voor Socialisme en Democratie in Suriname (ASD), ter gelegenheid van de nationale feestdag 1juli 2007. Het artikel ontvouwt op beknopte wijze de macropolitieke samenhang tussen zwart bewustzijn en de Bolivariaanse soevereiniteitsgedachte voor Zuid Amerika. De ASD werd opgericht op 8 november 2006.